شاید نباشم وقتی می‌آیی که باشی...

شاید نباشم وقتی می‌آیی که باشی...  
 شاید دیگر برای لمس‌کردنِ دست‌های گرم من خیلی دیر شده باشد، وقتی دستانِ سردم را از کفن بیرون خواهم آورد...   
دیگر شاید در آغوشم که می‌گیری، چیزی جز یک روح سرگردان نباشم...
شاید ملکیتِ چشم‌هایم باطل شده باشد، وقتی می‌آیی سند به‌نام ِ خودت بزنی... 
دیگر شاید کژدم‌های زیر خاک، لب بر لبانم گذاشته باشند، وقتی می‌آیی که...!
ای‌کاش این شایدها را از نوشته‌های من
بر‌می‌داشتی؛ 
سه نقطه‌ها را هم؛ تردید‌ها را هم...

 ای‌کاش حداقل می‌گفتی: «عشق‌ات مبارک!»...

                                              عشق من که بی تو عشق نیست؛ مرگ است!

                                            می‌خواهم پسر بدی باشم با تو؛ آن‌چنان که نباید!

                                                 می‌خواهم با تو تمام نبایدها را باید کنم...

لاک‌پشت شده‌ای؛ خبر نداری!

                                             بجنب! زودتر...

                                                        تا نمرده‌ام، نمی‌خواهی طعم توت‌فرنگی لب‌های مرا مزه‌مزه کنی...؟!

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387 ساعت 22:17 |

تنهائی

نامی نداشت. نامشتنها انسان بود؛و تنها دارایی اش تنهایی

گفت: تنهایی ام را به بهای عشق می فروشم. کیست که از من قدری تنهاییبخرد؟

هیچ کس پاسخنداد

گفت:تنهایی ام پر از رمز و راز است، رمز هایی از بهشت. راز هایی ازخدا. با من

 گفتو گو کنید تا از حیرت برایتان بگویم

هیچ کس با او گفت وگو نکرد

و او میان این همهتن ،تنها فانوس کوچکش برداشت و به غارش رفت. غاری در حوالیدل. می دانست آنجا همیشه کسی هست. کسی که تنهایی می خرد و عشق میبخشد

او به غارش رفت و مافراموشش کردیم و نمی دانیم که چه مدت آنجا بود

سیصد سال و نه سالبر آن افزون؟ یا نه، کمی بیش و کمی کم. او به غارش رفت و ما نمی دانیم چه کرد و چهگفت و چه شنید؛ و نمی دانیم آیا در غار خوابیده بود یا نه؟

امااز غار که بیرون آمد بیدار بود،آنقدر بیدارکه خواب آلودگی مابر ملا شد. چشم هایش دور خورشید بود، تابناک و روشن؛ که ظلمت ما را میدرید

از غار که بیرون آمد هنوز همان بود با تنی نحیف و رنجور. امانمی دانم سنگینی اش را از کجا آورده بود، که گمان می کردیم زمین تاب وقارش را نمیآورد و زیر پاهای رنجورش درهم خواهد شکست

از غار که بیرون آمد، با شکوه بود. شگفتو دشوار و دوست داشتنی.امادیگر سخننگفت.انگار لبانش را دوخته بودند، انگار دریا دریا سکوتنوشیده بود

واین بار ما بودیم که دنبالش می دویدیمبرای جرعه ای نور.برای قطره ای حیرت. و اوبی آنکه چیزی بگوید، می بخشید؛بی آنکه چیزیبخواهد

اونامی نداشت،نامش تنها انسان بود و تنها دارایی اش تنهایی

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در دوشنبه ششم خرداد 1387 ساعت 14:4 |

زخم های من همه از عشق است

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 ساعت 10:18 |

نمای از ازدواج موقت

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387 ساعت 17:18 |

عشق دو طرفه

 

عشق

 آنگاه المیترا گفت:با ما از عشق سخن بگوی.

پیامبر سر بر آورد و نگاهی به مردم انداخت' و سكوت و آرامش مردم را فرا گرفته بود.سپس با صدایی ژرف و رسا گفت:

هر زمان كه عشق اشارتی به شما كرد در پی او بشتابید'

هر چند راه او سخت و نا هموار باشد.

و هر زمان بالهای عشق شما را در بر گرفت خود را به او بسپارید'

و هر چند كه تیغهای پنهان در بال و پرش ممكن است شما را مجروح كند.

و هر زمان كه عشق با شما سخن گوید او را باور كنید.

هر چند دعوت او رویاهای شما راچون باد مغرب در هم كوبد و باغ شما را خزان كند.

زیرا عشق چنانكه شما را تاج بر سر می نهد ' به صلیب نیز میكشد.

و چنانكه شما را می رویاند شاخ و برگ شما را هرس می كند.

و چنانكه تا بلندای درخت وجودتان بالا میرود و ظریف ترین شاخه های شما را كه در آفتاب می رقصند نوازش می كند .

همچنین تا عمیق ترین ریشه های شما پایین می رود و آنها را كه به زمین چسبیده اند تكان می دهد.

عشق شما را چون خوشه های گندم دسته می كند.

آنگاه شما را به خرمن كوب از پرده ی خوشه بیرون می آورد.

و سپس به غربال باد دانه را از كاه می رهاند.

و به گردش آسیاب می سپارد تا آرد سپید از آن بیرون آید.

سپس شما را خمیر می كند تا نرم و انعطاف پذیر شوید.

و بعد از آن شما را بر آتش می نهد تا برای ضیافت مقدس خداوند نان مقدس شوید.

عشق با شما چنین رفتارها می كند تا به اسرار قلب خود معرفت یابید.و. بدین معرفت با قلب زندگی پیوند كنید و جزیی از آن شوید.

اما اگر از ترس بلا و آزمون' تنها طالب آرامش و لذتهای عشق باشید '

خوشتر آنكه عریانی خود بپوشانید.

و از دم تیغ خرمن كوب عشق بگریزید.

به دنیایی كه از گردش فصلها در آن نشانی نیست'

جایی كه شما می خندید اما تمامی خنده ی خود را بر لب نمی آورید.

و می گر یید اما تمامی اشكهای خود را فرو نمی ریزید.

عشق هدیه ای نمی دهد مگر از گوهر ذات خویش.

و هدیه ای نمی پذیرد مگر از گوهر ذات خویش.

عشق نه مالك است و نه مملوك.

زیرا عشق برای عشق كافی است.

وقتی كه عاشق می شوید مگویید:" خداوند در قلب من است." بلكه بگویید " من در قلب خداوند جای دارم."

و گمان مكنید كه زمام عشق در دست شماست ' بلكه این عشق است كه اگر شما را شایسته بیند حركت شما را هدایت می كند.

عشق را هیچ آرزو نیست مگر آنكه به ذات خویش در رسد.

اما اگر شما عاشقید و آرزویی می جویید'

آرزو كنید كه ذوب شوید و همچون جویباری باشید كه با شتاب می رود و برای شب آواز می خواند.

آرزو كنید كه رنج بیش از حد مهربان بودن را تجربه كنید.

آرزو كنید كه زخم خورده ی فهم خود از عشق باشید و خون شما به رغبت و شادی بر خاك ریزد.

آرزو كنید سپیده دم بر خیزید و بالهای قلبتان را بگشایید

و سپاس گویید كه یك روز دیگر از حیات عشق به شما عطا شده است.

آرزو كنید كه هنگام ظهر بیارامید و به وجد و هیجان عشق بیاندیشید.

آرزو كنید كه شب هنگام به دلی حق شناس و پر سپاس به خانه باز آیید.

و به خواب روید. با دعایی در دل برای معشوق و آوازی بر لب در ستایش او.

 

 

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 19:15 |

سخن بزرگان! (تو خواه پند گیر خواه ....!)

 

- اگر نمی دانستید چند ساله اید خود را چند ساله می پنداشتید!؟ ( وین دایر)

 

- هر چیزی را که در این جهان از دست بدهی معادل یا بهترش را به تو خواهند داد ( فلورانس اسکاول شین)

 

- همه موفقیت هایی که به من روی آورده اند از درهایی وارد شده اند که با دقت آنها را بسته بودم! ( لرد بایرون)

 

- عشق آموختنی است چیزی نیست که خود به خود و ناگهانی به وجود آید. ( لئو بوسکالیا)

 

- بگذار کارهایت یک راز بماند! فقط نتایج را به مردم نشان بده! ( لائوتزر)

 

- شما به همان چیزی تبدیل می شوید که در تمام روز به آن می اندیشید. این یکی از رازهای شگفت عالم هستی است . اکنون این پرسش پیش می آید که در طول روز به چه می اندیشید!؟ ( وین دایر)

 

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387 ساعت 23:12 |

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 18:23 |

حرفهای دلم

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 ساعت 18:25 |

دیگه این دل , دل نمیشه

دیگه این دل، دل نمیشه ..........

روز ها را شمردم هر روز به اندازه سالی گذشت گویا عقربه های ساعت خسته شده بودند

یک روز گذشت قلبم از دوری فشرده شد.                                     

روز دوم گذشت قلبم دو تکه شد.

روز سوم گذشت زخم گسترده تر شد.                          

روز چهارم گذشت قلبم دو تکه شد.

روز پنجم گذشت قلبم چهار تکه شد...                                                     

روزها گذشت تا روز دیدارت رسید با قلبی تکه تکه، ولی پر امید به دیدارت آمدم

بی تفاوتی ات، در آن روز قلبم را سوزاند

و خاکستر کرد .                                   

تا دیگر نه زخم بخورد..

 نه بشکند ..

نه تکه تکه شود...

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در یکشنبه یازدهم آذر 1386 ساعت 22:51 |

عید سعید فطر مبارک

مهربان پروردگار! به پاسداشت مهرورزی تو،

روزه گرفتیم و اكنون به نماز فطرت،

پاك میرویم و در آبی رحمتت روح و جان می شوییم

و تن پوش آمرزش بر تن می نماییم.

در این لحظه های سبز استجابت،

شاخه های نخل آرزو را در دست می گیریم

و ظهور موعود آخرین را از تو میخواهیم

با سلام وتبریك خدمت دوستان عزیزم

عید سعید فطر عید پاكیها برشما عزیزان تبریك وتهنیت عرض نموده وآرزوی

قبولی طاعات وعبادات شما را از خداوند منان خواستاریم

علی یارتان ،حق نگهدارتان

 

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط سامان دوبی در جمعه بیستم مهر 1386 ساعت 20:58 |